आपल्याच सोंडेने
आपल्या अंगावर
स्तुती फवारून
"हाथी चले अपनी चाल' म्हणावं
विरोधकांना कुत्रे समजून
भुंकू द्यावं...
कानामध्ये
वार्धक्याची मुंगी गेली
की कण्हावं... कुथावं
अन् एक दिवस उलथावं!
यौवनाच्या मस्तीत
अंदाज चुकल्यानं
पेटल्या दिव्यानं
आपली संकुचित प्रतिमा
एन्लार्ज करून
त्याखाली
आपला जीवनालेख रेखाटावा-
"तीर्थरूप श्री. अमुक अमुक
जन्म तमुक मृत्यू ढमुक'
मी बांधत असतो इमला
जमवून पत्ता पत्ता
नियती फुंकरते हळुवार
कोसळतो पत्ता पत्ता
आपल्या जगण्यावर नसते
आपलीच कसलीही सत्ता
हे सत्य शतजन्माचे
मज कळले आत्ता आत्ता
आवर्त हे अनिवार
की कुट्ट कृष्णविवर
जगणे म्हणजे मरमर
मज कळले आत्ता आत्ता
धगधगते कर्पूरकाया
आयुष्य जाते वाया
क्षणभंगुर उरते छाया
मज कळले आत्ता-आत्ता
क्षण
जगण्याचा
एक पुरे
मग जगण्याची
आस नुरे!
जगणे
म्हणजे
असते काय?
तान्हे वासरू
आणिक गाय
सड पिळवटता
रक्त निघते
वासरू बिचारे
मुकाट बघते...
असे
जगणे फसता
मरण
विचकट हसते!
